Ο Γιώργος ο συμμαθητής της Γεωργίας

Τον Γιώργο τον συμμαθητή της, η Γεωργία τον θαύμαζε. Έχει αυτό που της λείπει, το τέλειο, κοφτερό μυαλό. Το σπίρτο, που λες ένα και αρπάζει δέκα.

Ο Γιώργος όμως δεν είχε «θέλω» και το «εγώ» του ήταν ισοπεδωμένο σ’ όλους τους τομείς. Είχε διάθεση μόνο για ύπνο και ηλεκτρονικά. Δεν είχε φιλοδοξίες και όνειρα. Του έλεγες «παιδί μου είσαι ευφυΐα» και απαντούσε » Ε και».

Η Γεωργία ένοιωθε δέος για το μυαλό του, αλλά και τυχερή που δεν είχε την τεμπελιά του.

Η Κατερίνα έβλεπε τον Γιώργο, σαν «ξενέρωτο γκόμενο, με κανένα ενδιαφέρον για τα κορίτσια.

Έλα όμως που ο Γιώργος είχε τρέλα για τα κορίτσια. Που να βρει όμως τα κότσια να πει στη Φωτεινή ότι την θέλει. Ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του, αντί να διαβάζει, κατάστρωνε σχέδια για το πως θα ξεστομίσει το φοβερό και τρομερό, «Φωτεινή θέλεις να βγούμε.»

Ο φόβος της απόρριψης, ήταν για τον Γιώργο στη πραγματικότητα, φόβος για το πόσο άντρας φαίνεται. «Κι αν δεν φαίνεσαι άντρας, τι την θες την ευφυΐα», «γιατί να περάσεις στο πανεπιστήμιο», «ο μόνος λόγος γι αυτό είναι να χαρεί η μαμά αλλά αυτό δεν δίνει χαρά στη βαρετή ζωή σου», σκεπτόταν απεγνωσμένα ο Γιώργος και για να συνέλθει ψυχολογικά, άφηνε το διάβασμα και έπαιζε κιθάρα ή παιγνίδια στον υπολογιστή.

Αναρωτιέμαι, πόσο εύκολο είναι να πείσεις αυτό το παιδί, ότι στο μέλλον θα γινόταν ένας ωραίος άντρας, πανέξυπνος, που αν ήταν και πετυχημένος, θα ήταν ακατανίκητος.

Τα κορίτσια σ’ αυτή την ηλικία είναι πιο ώριμα, φταίνε ίσως οι ορμόνες, έτσι η Γεωργία αντιλαμβανόταν την αδυναμία του Γιώργου και λυπόταν που «πάει χαμένος» όπως έλεγε και ταυτόχρονα χαιρόταν που τα κατάφερνε καλύτερα, παρόλο που ο «θεός» δεν της χάρισε αυτό το άπειρο μυαλό.

Advertisements

Η φίλη της Γεωργίας η Κατερίνα

Η φίλη της Γεωργίας, η Κατερίνα, ήταν πιο τυχερή. Εκείνη ήταν όμορφη σαν TV περσόνα. Οι δικοί της παρερμηνεύοντας το θράσος της, το ερμήνευσαν σαν εξυπνάδα. Η Κατερίνα το πίστεψε βαθιά, γιατί όχι άλλωστε. Έτσι απέκτησε ένα ατελείωτο τουπέ.
«Κοίτα την πουτάνα» έλεγε η Γεωργία, «επειδή έχει μεγάλο στήθος νομίζει, ότι όλος ο κόσμος είναι δικός της».
Ζηλεύει θα έλεγε κάποιος. «Ζηλεύει» έλεγε και η Κατερίνα «γιατί είμαι πιο όμορφη και πιο έξυπνη».
Το μέλλον θα έδειχνε ότι απλά η Γεωργία είχε την αίσθηση του δικαίου και ένοιωθε ότι τα φαινόμενα απατούν.
Η Κατερίνα επαναπαυμένη στις δόξες της, επιζητούσε την συντροφιά της Γεωργίας , εκείνη πάλι, την σνόμπαρε απροκάλυπτα.
Την πραγματική αξία, ο άνθρωπος την διαισθάνεται και θέλει να αντλεί δύναμη από αυτή.

Η σχολική χρονιά ξεκινάει

Η σχολική χρονιά ξεκινάει, αύριο αγιασμός και η διάθεσή μου χτυπάει κόκκινο.

Μπροστά μου ξετυλίγονται σκηνές αγάπης, μίσους, αντιζηλίας και φιλίας, πόνου, αγωνίας, χαράς, λύπης.

Ξετυλίγεται η ζωή σ’όλο της το μεγαλείο και μέρος αυτής είμαι κι εγώ. Είναι σαν να ζω χίλιες ζωές σαν την δική μου. Αν το σκεφτείς βλέπεις τη ζωή σου να ξεπερνά κατά πολύ τα 100 ακόμη και τα 200 ή και 300 χρόνια και βάλε, η κατάκτηση της απόλυτης μακροζωίας.

Σ’ αυτές τις σκέψεις βυθισμένη πέφτω πάνω στη Γεωργία..

Γεια σας κυρία, καλή χρονιά, αχ κυρία φέτος τελειώνω, λέτε να περάσω;

Η Γεωργία είναι ένα παιδί μ’ ένα πρόσωπο, που με κριτήρια μοντέλου, δεν θα το έλεγες όμορφο. Έχει όμως δύο υπέροχα μάτια, που μέσα τους βλέπεις, ότι θα ήθελε να ήταν όμορφη σαν μοντέλο, δεν την χαλούσε κιόλας που δεν ήταν, τις επιτυχίες της με τα αγόρια τις είχε.
Τσαχπίνα και πεταχτούλα τραβούσε και μάτια και διαθέσεις.
Αυτό το παιδί από την αρχή τράβηξε την προσοχή μου. Η πάλη στην έκφραση της ανάμεσα στη σιγουριά και την ανασφάλεια γινόταν για μένα πεδίο έρευνας φοβερά ελκυστικό.
Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω. Εύκολα διαπίστωσα ότι κάποιος βάναυσος εκπαιδευτικός καταρράκωσε την αυτοπεποίθηση της.
-Είσαι ανίκανη να πετύχεις στόχους υψηλούς, να αρκεστείς στη σιγουριά του μετρίου, της είπε σε κάποιο μάθημά του, στο οποίο η Γεωργία είχε πολλές αδυναμίες.
Το πίστεψε, ήταν καθηγητής, πώς να τον αμφισβητήσει. Άλλωστε η πράξη το αποδείκνυε, δεν στέριωνε σωστή άσκηση.
Το εγώ όμως του ανθρώπου, δεν μπαίνει ούτε σε καλούπια ούτε σε ορθολογισμούς. Φεύγει πέρα από την λογική και ζητά την λύτρωση του από τις σοφίες των ειδικών.
Πώς να δει ο ειδικός αυτός καθηγητής την τρελή δύναμη του θέλω και θέλω όχι για τους άλλους αλλά για μένα.
Η Γεωργία μπορεί να μην ήξερε να λύνει ασκήσεις, ήξερε όμως τι ήθελε πολύ και ήξερε ακόμη περισσότερο ότι μπορούσε να δουλεύει ανεξάντλητα, χωρίς να κουράζεται.
Είναι φοβερό, το πόσο τα μάτια του ανθρώπου, σου βγάζουν τα εσώψυχα του.
Έτσι άρχισε ο αγώνας για την κατάκτηση της ζωής, από την Γεωργία και οι μέρες κυλούσαν βασανιστικά και ταυτόχρονα λυτρωτικά.