Ο Γιώργος ο συμμαθητής της Γεωργίας

Τον Γιώργο τον συμμαθητή της, η Γεωργία τον θαύμαζε. Έχει αυτό που της λείπει, το τέλειο, κοφτερό μυαλό.Το σπίρτο, που λες ένα και αρπάζει δέκα.Ο Γιώργος όμως δεν είχε «θέλω» και το «εγώ» του ήταν ισοπεδομένο σ’ όλους τους τομείς. Είχε διάθεση μόνο για ύπνο και ηλεκτρονικά. Δεν είχε φιλοδοξίες και όνειρα. Του έλεγες «παιδί μου είσαι ευφυία» και απαντούσε » Ε και».

Η Γεωργια ένοιωθε δέος για το μυαλό του, αλλά και τυχερή που δεν είχε την τεμπελιά του.

Η Κατερίνα έβλεπε τον Γιώργο, σαν «ξενέρωτο γκόμενο», με κανένα ενδιαφέρον για τα κορίτσια.

Έλα όμως που ο Γιώργος είχε τρέλλα για τα κορίτσια. Που να βρει όμως τα κότσια να πει στη Φωτεινή ότι την θέλει. Ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του, αντί να διαβάζει, κατέστρωνε σχέδια για το πως θα ξεστομίσει το φοβερό και τρομερό, «Φωτεινή θέλεις να βγούμε.»

Ο φόβος της απόρριψης, ήταν για τον Γιώργο στη πραγματικότητα φόβος για το πόσο άντρας φαίνεται. «Κι αν δεν φαίνεσαι άντρας, τι την θες την ευφυία, γιατί να περάσεις στο πανεπιστήμιο, ο μόνος λόγος γι αυτό είναι να χαρεί η μαμά,αλλά αυτό δεν δίνει χαρά στη βαρετή ζωή σου», σκευτόταν απεγνωσμένα ο Γιώργος και για να συνέλθει ψυχολογικά, άφηνε το διάβασμα και έπαιζε κιθάρα ή παιγνίδια στον υπολογιστή.

Αναρωτιέμαι, πόσο εύκολο είναι να πείσεις αύτο το παιδί, ότι στο μέλλον θα γινόταν ένας ωραίος άντρας, πανέξυπνος, που αν ήταν και πετυχημένος, θα ήταν ακατανίκητος.

Τα κορίτσια σ’ αυτή την ηλικία είναι πιο ώριμα, φταίνε ίσως οι ορμόνες, έτσι η Γεωργία αντιλαμβανόταν την αδυναμία του Γιώργου και λυπόταν που «πάει χαμένος» όπως έλεγε και ταυτόχρονα χαιρόταν που τα κατάφερνε καλύτερα, παρόλο που ο θεός δεν της χάρισε αυτό το άπειρο μυάλο.

Advertisements

Η φίλη της Γεωργίας η Κατερίνα

Η φίλη της Γεωργίας η Κατερίνα,ήταν πιο τυχερή.Εκείνη ήταν όμορφη σαν TV περσόνα και οι δικοί της παρερμηνεύοντας το θράσος της το ερμήνευσαν σαν εξυπνάδα.Η Κατερίνα το πίστεψε βαθιά γιατί όχι άλλωστε. Έτσι απέκτησε ένα ατελείωτο τουπέ.
Κοίτα την πουτάνα, έλεγε η Γεωργία, επειδή έχει μεγάλο στήθος νομίζει ότι όλος ο κόσμος είναι δικός της.
Ζηλεύει θα έλεγε κάποιος. Ζηλεύει, έλεγε και η Κατερίνα, γιατί είμαι πιο όμορφη και πιο έξυπνη.
Το μέλλον θα έδειχνε ότι απλά η Γεωργία είχε την αίσθηση του δικαίου και ένοιωθε ότι τα φαινόμενα απατούν. 
Η Κατερίνα επαναπαυμένη στις δόξες της, επιζητούσε την συντροφιά της Γεωργίας , που την σνόμπαρε απροκάληπτα.
Την πραγματική αξία ο άνθρωπος, την διαισθάνεται και θέλει να αντλεί δύναμη από αυτή.

Η σχολική χρονιά ξεκινάει

Η σχολική χρονιά ξεκινάει ,αύριο αγιασμός και η διάθεσή μου χτυπάει κόκκινο .Μπροστά μου ξετυλίγονται σκηνές αγάπης,μίσους,αντιζηλίας και φιλίας,πόνου,αγωνίας,χαράς,λύπης.Ξετυλίγεται η ζωή σ’όλο της το μεγαλείο και μέρος αυτής είμαι κι εγώ.Έίναι σαν να ζω χίλιες ζωές σαν την δική μου.Αν το σκευτείς βλέπεις τη ζωή σου να ξεπερνά κατά πολύ τα 100 ακόμη και τα 200 ή και 300 χρονια και βαλεκατακτιση της απολυτης μακροζωιας.Σ’ αυτές τις σκέψεις βυθισμένη πεφτω πάνω στη Γεωργία..

Γεία σας κυρία,καλή χρονία,αχ κυρία φέτος τελειώνω λέτε να περάσω.
Η Γεωργία ένα παιδί μ’ ένα πρόσωπο που με κριτήρια μοντέλου,δεν θα το έλεγες όμορφο.Είχε όμως δύο υπέροχα μάτια ,που μέσα τους έβλεπες ότι θα ήθελε να ήταν σαν μοντέλα,δεν την χαλούσε κιόλας που δεν ήταν γιατί τις επιτυχίες της με τα αγόρια τις είχε.Τσαχπίνα και πεταχτούλα τραβούσε και μάτια και διαθέσεις.
Αυτό το παιδί από την αρχή τράβηξε την προσοχή μου.Η πάλη,η πάλη στην έκφραση της ανάμεσα στη σιγουριά και την ανασφάλεια,γινόταν για μένα πεδίο έρευνας φοβερά ελκυστικό.
Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω.Ευκολα διαπίστωσα ότι κάποις βάναυσος εκπαιδευτικός καταράκωσε την αυτοπεποίθηση της.
-Είσαι ανίκανη να πετύχεις στόχους υψηλούς , να αρκεστείς στη σιγουριά του μετρίου,της είπε σε κάποιο μάθημά του, στο οποίο η Γεωργία είχε πολλές αδυναμίες.
Το πίστεψε, ήταν καθηγητής, πώς να τον αμφισβητήσει.Αλλωστε η πράξη το αποδείκνυε, δεν στέρεωνε σωστή ασκηση.
Το εγώ όμως του ανθρώπου,δεν μπαίνει ούτε σε καλούπια ούτε σε ορθολογισμούς.Φευγει πέρα από την λογική και ζητά την λύτρωση του από τις σοφίες των ειδικών.
Πώς να δει ο ειδικός αυτός καθηγητής την τρελλή δύναμη του θέλωκαι θέλω όχι για τους αλλους αλλά για μένα.
Η Γεωργία μπορεί να μην ηξερε να λύνει ασκήσεις, ήξερε ομως τι ήθελε πολύκαι ήξερε ακόμη περισσότερο ότι μπορούσε να δουλεύει ανεξάντλητα χωρίς να κουράζεται.
Είναι φοβερό το πόσο απλά τα μάτια του ανθρώπου σου βγάζουν τα εσώψυχα του.
Ετσι αρχισε ο αγώνας για την κατάκτηση της ζωής από την Γεωργία και οι μέρες κυλούσαν βασανιστηκά και ταυτόχρονα λυτρωτικά.