Η Γεωργια ένοιωθε δέος για το μυαλό του, αλλά και τυχερή που δεν είχε την τεμπελιά του.

Η Κατερίνα έβλεπε τον Γιώργο, σαν “ξενέρωτο γκόμενο”, με κανένα ενδιαφέρον για τα κορίτσια.

Έλα όμως που ο Γιώργος είχε τρέλλα για τα κορίτσια. Που να βρει όμως τα κότσια να πει στη Φωτεινή ότι την θέλει. Ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του, αντί να διαβάζει, κατέστρωνε σχέδια για το πως θα ξεστομίσει το φοβερό και τρομερό, “Φωτεινή θέλεις να βγούμε.”

Ο φόβος της απόρριψης, ήταν για τον Γιώργο στη πραγματικότητα φόβος για το πόσο άντρας φαίνεται. “Κι αν δεν φαίνεσαι άντρας, τι την θες την ευφυία, γιατί να περάσεις στο πανεπιστήμιο, ο μόνος λόγος γι αυτό είναι να χαρεί η μαμά,αλλά αυτό δεν δίνει χαρά στη βαρετή ζωή σου”, σκευτόταν απεγνωσμένα ο Γιώργος και για να συνέλθει ψυχολογικά, άφηνε το διάβασμα και έπαιζε κιθάρα ή παιγνίδια στον υπολογιστή.

Αναρωτιέμαι, πόσο εύκολο είναι να πείσεις αύτο το παιδί, ότι στο μέλλον θα γινόταν ένας ωραίος άντρας, πανέξυπνος, που αν ήταν και πετυχημένος, θα ήταν ακατανίκητος.

Τα κορίτσια σ’ αυτή την ηλικία είναι πιο ώριμα, φταίνε ίσως οι ορμόνες, έτσι η Γεωργία αντιλαμβανόταν την αδυναμία του Γιώργου και λυπόταν που “πάει χαμένος” όπως έλεγε και ταυτόχρονα χαιρόταν που τα κατάφερνε καλύτερα, παρόλο που ο θεός δεν της χάρισε αυτό το άπειρο μυάλο.