Η σχολική χρονιά ξεκινάει ,αύριο αγιασμός και η διάθεσή μου χτυπάει κόκκινο .Μπροστά μου ξετυλίγονται σκηνές αγάπης,μίσους,αντιζηλίας και φιλίας,πόνου,αγωνίας,χαράς,λύπης.Ξετυλίγεται η ζωή σ’όλο της το μεγαλείο και μέρος αυτής είμαι κι εγώ.Έίναι σαν να ζω χίλιες ζωές σαν την δική μου.Αν το σκευτείς βλέπεις τη ζωή σου να ξεπερνά κατά πολύ τα 100 ακόμη και τα 200 ή και 300 χρονια και βαλε,η κατακτιση της απολυτης μακροζωιας.Σ’ αυτές τις σκέψεις βυθισμένη πεφτω πάνω στη Γεωργία..
-Γεία σας κυρία,καλή χρονία,αχ κυρία φέτος τελειώνω λέτε να περάσω.
Η Γεωργία ένα παιδί μ’ ένα πρόσωπο που με κριτήρια μοντέλου,δεν θα το έλεγες όμορφο.Είχε όμως δύο υπέροχα μάτια ,που μέσα τους έβλεπες ότι θα ήθελε να ήταν σαν μοντέλα,δεν την χαλούσε κιόλας που δεν ήταν γιατί τις επιτυχίες της με τα αγόρια τις είχε.Τσαχπίνα και πεταχτούλα τραβούσε και μάτια και διαθέσεις.
Αυτό το παιδί από την αρχή τράβηξε την προσοχή μου.Η πάλη,η πάλη στην έκφραση της ανάμεσα στη σιγουριά και την ανασφάλεια,γινόταν για μένα πεδίο έρευνας φοβερά ελκυστικό.
Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω.Ευκολα διαπίστωσα ότι κάποις βάναυσος εκπαιδευτικός καταράκωσε την αυτοπεποίθηση της.
-Είσαι ανίκανη να πετύχεις στόχους υψηλούς , να αρκεστείς στη σιγουριά του μετρίου,της είπε σε κάποιο μάθημά του, στο οποίο η Γεωργία είχε πολλές αδυναμίες.
Το πίστεψε, ήταν καθηγητής, πώς να τον αμφισβητήσει.Αλλωστε η πράξη το αποδείκνυε, δεν στέρεωνε σωστή ασκηση.
Το εγώ όμως του ανθρώπου,δεν μπαίνει ούτε σε καλούπια ούτε σε ορθολογισμούς.Φευγει πέρα από την λογική και ζητά την λύτρωση του από τις σοφίες των ειδικών.
Πώς να δει ο ειδικός αυτός καθηγητής την τρελλή δύναμη του θέλωκαι θέλω όχι για τους αλλους αλλά για μένα.
Η Γεωργία μπορεί να μην ηξερε να λύνει ασκήσεις, ήξερε ομως τι ήθελε πολύκαι ήξερε ακόμη περισσότερο ότι μπορούσε να δουλεύει ανεξάντλητα χωρίς να κουράζεται.
Είναι φοβερό το πόσο απλά τα μάτια του ανθρώπου σου βγάζουν τα εσώψυχα του.
Ετσι αρχισε ο αγώνας για την κατάκτηση της ζωής από την Γεωργία και οι μέρες κυλούσαν βασανιστηκά και ταυτόχρονα λυτρωτικά.
